Patagonia,
Trek.

Wat je vandaag doet

Vandaag is vooral reizen en voorbereiden. De bus vanaf Punta Arenas doet er ongeveer drie uur over, dwars door open pampa. Kijk onderweg naar buiten, guanaco's staan er vaak langs de weg en met wat geluk loopt er een nandoe. In Puerto Natales heb je de middag vrij tot het praatje van Erratic Rock om drie uur. Dat is gratis, het is er elke dag, en het gaat over de staat van de paden, waar je water haalt en hoe het reserveren van kampplekken in de praktijk werkt. Dat laatste verandert per seizoen, dus je hoort hier meer dan in welke gids dan ook. Daarna kun je bij de verhuurwinkels ernaast aanvullen wat je mist. De dag eindigt op de Costanera, als het licht wegzakt boven Seno Última Esperanza, en daarna in Hotel Costaustralis, je laatste zachte bed voor de trektocht.

Praktische tips

• Trek laagjes aan voor de busrit. Het weer op de pampa slaat snel om en in de bus kan het juist warm zijn.
• Voor het praatje hoef je niet te reserveren, maar wees een paar minuten vroeg, want de stoelen zijn snel bezet.
• Loop tegen zonsondergang naar de boulevard, rond half zeven tot zeven in dit seizoen. Dan is het water het rustigst.
• Koop je vriesdroogmaaltijden en gasbusjes hier. In het park betaal je fors meer voor precies hetzelfde.
• Vraag bij de receptie of ze een tas met stadskleren bewaren. Bijna elk hotel in Puerto Natales doet dat gratis en het scheelt kilo's op het pad.

Onderweg tussen de stops

Zodra je uit de bus stapt, doe je alles te voet. Van Erratic Rock naar de boulevard is vier minuten lopen, van daar naar het hotel nog eens veertien. Taxi's of bussen heb je vandaag niet meer nodig, en het wordt in dit seizoen laat licht, dus je hoeft nergens voor te haasten.

Lokale gewoontes

Puerto Natales loopt op trekkerstijd. Winkels, verhuuradressen en zelfs een deel van de restaurants stemmen hun openingstijden af op het praatje van drie uur en op de busvertrekken naar het park. Pinnen kan meestal, maar kleine kiosken en sommige verhuurders willen liever contant geld (Chileense peso), dus zorg dat je wat op zak hebt. Aan het noordelijke einde van de boulevard staat een beeld van de milodon, een voorproefje van de grot die je op dag 7 bezoekt.

Wat je vandaag doet

Vroeg op. De bus naar Pudeto vertrekt om zeven uur en doet er ongeveer twee uur over. Bij de poort van Laguna Amarga komt het massief voor het eerst in beeld, en daarna blijft het de hele dag in zicht. Bij Pudeto stap je op de catamaran over Lago Pehoé, een halfuur varen dat je een lange en vlakke wandeling bespaart. Aan de overkant ligt Refugio Paine Grande, de grootste hut van het park. Vul daar je flessen bij en trek een laag uit, want de route naar het noorden ligt open en de wind heeft er vrij spel. Vanaf de rug kijk je uit over Lago Grey, waar losgebroken ijsbergen langzaam naar het zuiden drijven. Je slaapt bij Refugio Grey, hoog boven het gletsjerfront.

Praktische tips

Koop je catamaranticket vooruit, want in het seizoen zitten de afvaarten vol en er zijn er maar een paar per dag. Bewaar je toegangsbewijs voor het park, je moet het bij de poort en soms bij de hutten laten zien. Neem een windjack dat echt sluit, ook bij zon is de rug naar Lago Grey koud. Reserveer je bed of tentplek bij Refugio Grey ver vooruit, het is de kleinste hut op het W en zit maanden van tevoren vol. Warme maaltijden boek je bij je overnachting mee, ter plekke aanschuiven lukt zelden.

Onderweg tussen de stops

Alles vandaag is bus, boot en benen. Van Puerto Natales naar Pudeto rijd je met de reguliere parkbus, die eerst stopt bij Laguna Amarga en daarna doorrijdt naar de steiger. De oversteek naar Paine Grande gaat alleen per catamaran, er loopt geen weg omheen. Vanaf Paine Grande is het ongeveer elf kilometer naar Refugio Grey, drie tot vier uur met wat klimwerk over de rug.

Lokale gewoontes

Alle overnachtingen in het park lopen via de concessiehouders en via CONAF, en zonder reservering kom je er niet in. Kamperen buiten de aangewezen plekken mag niet en open vuur is overal verboden, ook op de gratis kampen. Dat is geen formaliteit. In 2005 en eind 2011 gingen grote delen van het park in vlammen op, beide keren door onvoorzichtigheid van bezoekers, en het bos herstelt er nog van. Personeel in de hutten spreekt Spaans en Engels, betalen gaat meestal met kaart, en wat contant geld is handig als het netwerk uitvalt.

Wat je vandaag doet

Vroeg vertrekken loont. Het pad noordwaarts vanaf Refugio Grey klimt meteen stevig en brengt je in ongeveer een uur bij het uitkijkpunt met zicht over de volle lengte van de gletsjer. Onderweg hangen een paar loopbruggen over diepe ravijnen, spannend om te doen en het mooiste zicht van de dag. Wie het O-circuit loopt gaat hier verder omhoog richting Paso John Gardner. Jij keert om, eet vroeg bij de hut en kunt vanaf de steiger de boot of een kajak nemen tussen de ijsbergen door, als de wind meewerkt. Daarna elf kilometer terug naar Refugio Paine Grande over dezelfde rug, alleen nu met de middagwind erbij.

Praktische tips

Ga voor achten weg, dan heb je de bruggen voor jezelf en is de wind nog rustig. Op de hangbruggen mag maar een klein aantal mensen tegelijk, dus later vertrekken betekent wachten. Boek een kajak of boottocht van tevoren en ga ervan uit dat hij kan vervallen, de wind beslist. Wandelstokken zijn op de terugweg meer waard dan op de heenweg. Vul je flessen bij de hut, op de rug zijn er weinig beken.

Onderweg tussen de stops

Alles gaat te voet. Van de hut naar Mirador Grey en de bruggen loop je heen en terug in drie tot vier uur, met een paar korte steile stukken. De terugweg naar Paine Grande is elf kilometer en kost opnieuw drie tot vier uur, waarbij de klim over de rug het zwaarste deel is. De boot vanaf de steiger vaart naar de zuidoever bij Hotel Lago Grey en niet terug naar Paine Grande, dus lopen is de enige weg.

Lokale gewoontes

De hutten draaien op vaste tijden en dat merk je. Ontbijt en lunchpakketten bestel je de avond ervoor, en het diner gaat in rondes, dus vraag bij aankomst wanneer jij aan de beurt bent. Op het pad groet iedereen elkaar, meestal met hola, ook als je verder geen woord Spaans spreekt. Afval neem je mee tot aan de hut, ook schillen en theezakjes. Boven de rug cirkelen regelmatig condors, die de opstijgende wind langs de wand gebruiken en bijna nooit klapwieken.

Wat je vandaag doet

De langste dag van de trektocht, en voor veel mensen ook de mooiste. Vanaf Paine Grande loop je in ruim twee uur naar Campamento Italiano, waar het dal begint. Laat daar je grote rugzak achter en klim verder met alleen water en een windjack. Bij Mirador Francés kijk je uit op de hanggletsjer aan de overkant van de kloof, waar met enige regelmaat lawines afbreken. Nog een uur hoger gaat het dal bij Mirador Británico open in een bijna gesloten ring van Cuernos en Cerro Paine Grande. Dat is het keerpunt. Terug in het dal pak je je rugzak weer op en loop je oostwaarts langs Lago Nordenskjöld naar Refugio Los Cuernos, waar een warme douche en een gekookte maaltijd wachten.

Praktische tips

Vertrek bij het eerste licht, want de dag telt makkelijk elf uur lopen. Het dal is berucht om zijn weer, dus neem een regenjas mee ook als de lucht blauw is. Je rugzak ligt bij Italiano op de daarvoor bedoelde plek en niemand houdt er toezicht op, dus laat er niets waardevols in. Vul water in het dal, de beken zijn er koud en schoon. Reserveer Los Cuernos ruim vooruit en boek het diner er meteen bij.

Onderweg tussen de stops

Van Paine Grande naar Campamento Italiano is het ongeveer 7,5 kilometer, redelijk vlak langs het meer. Van Italiano naar Británico en terug reken je vier tot vijf uur, over losse stenen en boomwortels. Daarna nog ruim twee uur oostwaarts naar Los Cuernos, met een paar korte klimmetjes langs de oever. Alles is te voet, er rijdt hier niets.

Lokale gewoontes

Kamperen in het park mag alleen op aangewezen plekken, en zelfs de gratis CONAF-kampen moet je vooraf reserveren. Koken doe je op een brander, open vuur is overal verboden. Het pad omhoog is smal, en de gewoonte is dat wie afdaalt voorrang geeft aan wie klimt. Bovenin het dal is het meestal stil. Mensen zoeken een steen uit, gaan zitten en wachten tot ze de eerste lawine horen.

Wat je vandaag doet

Na het Valle del Francés valt deze dag mee. Je loopt over de zuidoever van Lago Nordenskjöld naar het oosten, met het meer aan je zij en de Cuernos in je rug. Het water is melkachtig turkoois en dat blijft de hele ochtend zo. Rond het middaguur kom je bij het welkomstcentrum van Hotel Las Torres, het oostelijke knooppunt met een echt restaurant, en na drie dagen huteten is dat een verschil. Neem er een warme lunch en vul je flessen bij. Daarna gaat het omhoog het Ascencio-dal in, ruim twee uur klimmen naar Refugio Chileno. Vroeg naar bed, want morgen begint in het donker.

Praktische tips

Het stuk langs het meer is open en onbeschut, dus zonnebrand en een pet zijn hier geen overbodige luxe, ook bij bewolking. Boek Chileno maanden vooruit, het is de enige hut in het Ascencio-dal en hij zit altijd vol. Bestel bij aankomst meteen je ontbijt of een pakketje voor de vroege start. Leg je warme laag, muts en hoofdlamp alvast klaar, want om vier uur in het donker zoeken is geen succes. Reken bij het hotel op prijzen die eerder bij een hotel dan bij een berghut horen.

Onderweg tussen de stops

Vanaf Los Cuernos is het ongeveer elf kilometer langs de oever naar het welkomstcentrum, vier tot vijf uur met wat op en neer. Vanaf daar klim je in twee tot drie uur naar Chileno, ruim vier kilometer maar met een stevige stijging aan het begin. Bij het hotel kun je vragen naar paarden die bagage het dal in brengen, handig als je knieën na gisteren protesteren.

Lokale gewoontes

Het oostelijke deel van het park ligt op Estancia Cerro Paine, grond die nog altijd van een familie is en waar naast toerisme ook vee wordt gehouden. Je loopt hier dus deels over privéterrein, en netjes op het pad blijven is meer dan een advies. Gaucho's te paard hoor je meestal eerder dan je ze ziet. In de hutten gaat het diner in vaste rondes, dus vraag bij het inchecken hoe laat jij aan tafel zit.

Wat je vandaag doet

Waar de hele trektocht op uitloopt. Om half vijf sta je met een hoofdlamp buiten en klim je in het donker het laatste stuk van het Ascencio-dal uit. De laatste kilometer is een chaos van grote blokken waar iedereen langzaam gaat, ook wie snel is. Boven ligt de lagune, en daarachter staan de drie torens. Als het helder is kleuren ze bij het eerste licht diep rood, en dat duurt kort. Daarna daal je af, langs Chileno en verder omlaag naar Hotel Las Torres, waar de tocht eindigt met een warme douche en een pisco sour.

Praktische tips

Trek meer aan dan je nodig denkt te hebben, want boven staat wind en je zit stil te wachten. Handschoenen, een muts en iets warms te drinken maken het verschil tussen genieten en tellen tot de zon opkomt. Een hoofdlamp met verse batterijen is geen optie maar een voorwaarde, de blokken zijn in het donker slecht te lezen. Bestel je ontbijt de avond ervoor of neem gewoon iets mee omhoog. En stel je verwachtingen bij, de torens zitten regelmatig in de wolken en dan zie je vooral grijs.

Onderweg tussen de stops

Van Chileno naar het uitkijkpunt klim je anderhalf tot twee uur, met de morene als zwaarste stuk. Terug naar de hut gaat sneller, ongeveer een uur. Van Chileno naar Hotel Las Torres daal je in twee tot drie uur af, eerst steil door het bos en daarna over de open helling. Alles op eigen benen, al kun je je bagage tegen betaling met een paard naar beneden laten brengen.

Lokale gewoontes

Bij de lagune is het stil, ook als er honderd mensen staan. Mensen zoeken een blok uit, gaan zitten en wachten. Blijf achter de stenen aan de rand en klim niet omlaag naar het water, de kant is los en steiler dan hij lijkt. Beneden bij het hotel hoort een pisco sour bij het einde van de tocht, en aan de tafels zit iedereen die dezelfde route net in een andere volgorde liep.

Wat je vandaag doet

Rustig uitchecken. Op de weg naar de poort van Laguna Amarga heb je nog een laatste kans op guanaco's, en boven de steppe cirkelt vaak een condor. Daarna rijd je richting Puerto Natales, met onderweg de Cueva del Milodón, een grot van formaat waar in 1895 de huid van een reuzenluiaard werd gevonden. Binnen staat een replica op ware grootte, een tikje kitscherig en precies wat je wilt zien. In Puerto Natales eet je aan het water nog een keer centolla, de koningskrab uit de fjorden hier. Daarna drie uur bus naar Punta Arenas.

Praktische tips

Boek je vlucht vanaf Punta Arenas niet voor acht uur 's avonds, want de bus komt pas tegen het einde van de middag aan en vertraging is normaal. Bij de grot betaal je entree en contant geld werkt altijd. Neem een jas mee, in de grot is het koud en er trekt wind doorheen. Bestel de centolla alleen als hij vers is, buiten het vangstseizoen krijg je diepvries en dat is het geld niet waard. Hou wat pesos achter voor de bus en de koffie onderweg.

Onderweg tussen de stops

De transfer uit het park naar de grot en Puerto Natales gaat per bus of minibus en vult met stops de hele ochtend. De Cueva del Milodón ligt zo'n 25 kilometer ten noordwesten van Puerto Natales, vlak langs de weg. Vanaf de stad rijdt de bus in ongeveer drie uur over Ruta 9 naar Punta Arenas, met halverwege een korte stop.

Lokale gewoontes

Centolla is in Puerto Natales geen toeristengerecht maar gewoon wat er is, en er geldt een gesloten seizoen in de maanden dat de krab paait. Vraag dus of het verse is, dat is hier een normale vraag. Fooi ligt in Chili rond de tien procent en staat vaak al als suggestie op de rekening, maar je mag hem er gerust af laten halen. En als je het milodonbeeld op de boulevard al zag staan, klopt dat, het verwijst naar dezelfde grot.